သတိရသမွ် ႏွင့္ ၾကားဖူးနား၀ (၇)

ကြ်န္ေတာ္ ႏွင့္ နာမည္မ်ား

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြ နာမည္ေပးရင္ အမ်ိဳးထဲမွာ တြင္တြင္သြားတာ အခု ထက္ထိပဲ။ ေမေမ့အေဖ ကြ်န္ေတာ့္ အဖိုးကို ကြ်န္ေတာ္က ဘဖိုးလို႔ ေခၚရာက စၿပီး တစ္မ်ိဳးလံုးက ဘဖိုးေခၚၾကတာ အခုထက္ထိပဲ။

ယုန္ကေလး ျဖဴေဖြး ဆိုတာ က ကြ်န္ေတာ့အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ငယ္ငယ္က ေပးတဲ့နာမည္။ ကြ်န္ေတာ့ ညီမ(ႏွမ) အငယ္ဆံုးက သူစကားတတ္ခ်င္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘယ္သူမွ မေခၚတဲ့ နာမည္ေပးတယ္။ သားသားကိုကို တဲ့။ ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိဘူး။ ဦးေလးအၾကီးဆံုးကို ဦးၾကီးလို႔ေခၚၿပီး ဦးေလး အလတ္ကိုေတာ့ လတ္လတ္ထူး လို႔ေခၚတယ္ (သူ႔နာမည္က ခင္ေမာင္ထူး ကိုး)။ ဦးေလးအငယ္ကိုေတာ့ ဦးေအးလို႔ေခၚတယ္။ အန္တီေတြကိုေတာ့ သူတို႔နာမည္ေရွ႕မွာ အန္တီတတ္တတ္ေခၚတာ အခုထက္ထိပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္က ဦးဆရာ (ဦးဆရာဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပဲ ေခၚရင္းက နာမည္တြင္သြားတာ ဆရာ၀န္ မို႔လို႔) (သူက ၿမိဳ႔မျငိမ္း ရဲ႕သား) က ကြ်န္ေတာ့ကို ၾကက္ဥ၊ ကြ်န္ေတာ့ အကို ကိုေတာ့ ဘဲဥ လို႔အခုထိအျပင္မွာ ေတြ႕တိုင္း အဲဒီအတိုင္းပဲ ေခၚတုန္းပဲ။ ဦးေလးလတ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူက သမီးေလးေတြ ေမြးထားေတာ့ ဦးေလးတို႔က ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေယာက္ခမၾကီး လို႔ေခၚခို္င္းရာက အခုထက္ထိ ေယာက္ခမၾကီးလို႔ ေခၚတုန္းပဲ (သူ႔သမီးေတြကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး၊ အခုထက္ထိပဲ)။

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က မွတ္မိတာက ေမေမ့ကို ေမေမလို႔ ေခၚေပမဲ့ ေဖေဖ့ကို နာမည္ရင္းေရွ႕မွာ ဦး တတ္ၿပီး ေခၚပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ မန္းေလးက ေတာ္၀င္ရုပ္ရွင္ရုံမွာ မိသားစုလိုက္ ျပာဂေလာင္ ျပာလေခ်ာင္ ဇာတ္ကား သြားၾကည္႔ရင္းနဲ႔မွ ေဖေဖ့ကို ေသခ်ာၾကည္႔ၿပီး ဦး-- ခင္ဗ်ားကို ဒီေန႔က စၿပီး ေဖေဖ လို႔ေခၚေတာ့မယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ေဖေဖ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာသြားမွာ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူ၀မ္းသာမသာ ကြ်န္ေတာ္မသိေပမဲ့ အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္မွာလို႔ ေတြးမိတယ္။
စဥ္းစားၾကည္႔ေလ ကိုယ့္သားအရင္းက ကိုယ့္ကို နာမည္ရင္းၾကီးတတ္ေခၚေနေတာ့ လူၾကားထဲ ေရာက္ရင္ ခိုးလို႔ခုလုၾကီးနဲ႕၊ ပေထြးလိုလို ဘာလိုလုိနဲ႔။ မွတ္မိတာ ေနာက္တစ္ခုက အျပန္မွာ ေရခဲမုန္႔ တ၀စားရတယ္။

အေမ့(အဖြား) အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ကို နာမည္ေပးလိုက္တာ ေမာပိ ဆိုၿပီးေတာ့။ ဘာလို႔ေပးလိုက္မိလည္း မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ သူ႔နာမည္ အရင္းကိုေတာင္ ဘယ္သူမွ မသိေတာ့တဲ့အထိ ေမာပိ က နာမည္တြင္သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ့ ညီမ ငယ္ငယ္ကေတာ့ သူနဲ႔ မတည္႔ဘူး၊ သူ႔ကို အရမ္းစ တဲ့သူေတြကို နာမည္ေရွ႕မွာ ဘေဒါင္ တတ္ၿပီး ေခၚပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ့ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ေခြးက အညိဳေရာင္မို႔ ဘေရာင္နီ လို႔ နာမည္ေပးတာကို သူက မွတ္ထားၿပီး ေခြးဆိုရင္ ဘေရာင္ ပါရမယ္လို႔ မွတ္ထားပါတယ္။
တစ္ခါက အိမ္က အလုပ္သမား တစ္ေယာက္က သူ႔ကို ခဏခဏ စလို႔သူက နာမည္ေပးလိုက္တယ္ ဘေဒါင္ေသာင္းလွိဳင္ ဆုိၿပီး။ ဟိုေကာင္ေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနေလရဲ႕ အဂၤလိပ္ နာမည္ရတယ္ ဆိုၿပီး။ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း အဲလိုပဲ ေခၚရင္း ေတာ္ေတာ္ေလးနာမည္တြင္မွ သူက ကေလးကိုေမးတယ္။ ညီမေလး အဲဒီ ဘေဒါင္ဆိုတာ ဘာလည္း ဆိုေတာ့ ညီမေလးက ေဆာ့ေနရင္းနဲ႔ ျပန္ေျဖတာက ဘေဒါင္ဆိုတာ အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ေခြးေလ ဆိုေတာ့ ပက္လက္ကို လန္တာပါပဲ။ တစ္ေစ်းလံုး၊ အလုပ္သမား တစ္ဖြဲ႔လံုးက ဘေဒါင္ေသာင္းလွဳိင္ ဆိုၿပီး ႏွဳတ္က်ိဳးေနၾကၿပီကိုး။ ေစ်းလူၾကီးကအစ ဘေဒါင္ေသာင္းလွိဳင္လို႔ ေခၚေနၿပီ။

အဲဒီလို သူမ်ားနာမည္ေတြ ေပးယံုမက ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း နာမည္ေတြအမ်ားၾကီး နဲ႔ပဲ။ ေမြးေမြးခ်င္း ေပးတဲ့နာမည္က တစ္ခု၊ ဇာတာထဲမွာ ပါတဲ့နာမည္က တစ္ခု၊ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ေပးတဲ့ နာမည္က တစ္ခု၊ ေက်ာင္းမတက္ခင္မွာ နာမည္ကို ၾကည္ၿပီး အရမ္းဆိုးမွာ စိုးလို႔ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ေျပာင္း ေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚတဲ့နာမည္။ အလုပ္ထဲမွာ ေခၚတဲ့နာမည္။ အဖိုးအဖြားက ေခၚတဲ့နာမည္၊ မိဘေတြက ေခၚတဲ့နာမည္၊ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚတဲ့နာမည္၊ အခုဖိုရမ္ထဲမွာေခၚတဲ့နာမည္ စတဲ့ နာမည္ေတြကို ေပါင္းစံုေနတာပဲ။ တစ္ခုေကာင္းတာက နာမည္ေခၚသံၾကားတာနဲ႕ ေခၚတဲ့သူက ဘယ္ကလဲဆိုတာ တန္းၿပီး ခြဲျခားၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္ဆံုး ညီအစ္ကိုခ်င္း ကစားရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေခၚတဲ့ နစ္နိမ္း ရွိတယ္။ နာမည္ရွိသေလာက္ အခြန္ေဆာင္ရရင္ ကြ်န္ေတာ္ မြဲေလာက္ၿပီ။

သတိရသမွ် ႏွင့္ ၾကားဖူးနား၀ (၆)

ကြ်န္ေတာ့ ဦးၾကီး

ဘဖုိးနဲ႔ အေမ မွာ သား၃ေယာက္၊ သမီး၅ ေယာက္ရွိပါတယ္။ အခုလက္ရွိ သား၁ေယာက္၊ သမီး၄ေယာက္ရွိပါတယ္။ သားအၾကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ဦးၾကီးက ကြ်န္ေတာ္ ၃တန္းေလာက္က ဆံုးပါတယ္။ အဲဒီဦးၾကီးက လူပ်ိဳၾကီး သေဘာေကာင္းတယ္။ သူ႔ေဖာ္က အရက္ပဲ။ အဲဒီ အရက္ကပဲ သူ႔ကို ဇီ၀ိန္ေခြ်သြားတာပဲ။

ဦးၾကီးက အဖြားရဲ႕ စီးပြားေရးေတြကို လုပ္တယ္။ သူပဲဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူက လူခ်စ္လူခင္ အရမ္းေပါတယ္။သူ႔တပည္႔ေတြက သူ႔ဆို သိပ္ခ်စ္ၾကတာ။ ေနာက္ၿပီး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ်ားကို ေပးလိုက္ဖုိ႔ လက္မတြန္႔ ၀န္မေလးတဲ့ လူမ်ိဳး။ သူမူးလာရင္လည္း ေအးေအးလူလူပဲ။ မူးေနေန မမူးေန အၿမဲတမ္း ၁၂လရာသီ ၿပံဳးေနတာပဲ။ အရက္ၿပီးရင္ သူအၾကိဳက္ဆံုးက ကြမ္း။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာေတာ့ တစ္ခါမွ မေတြ႔ဘူးလို႔ မသိဘူး။

အဲဒီဦးၾကီးက ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သြားသြား လိုက္ပို႔ရတဲ့သူ။ သူ႔ေယာက်ာၤးစီး စက္ဘီး အၾကီးၾကီးကို ေရွ႔ေဘာင္တန္းမွာ ထိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားၾကတာ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေသးတယ္။ တစ္ခါက ကြ်န္ေတာ္ ဖ်ားေတာ့ သူက ေဆးခန္းလိုက္ပို႔ရတယ္။ ေဆးခန္းက ေဆးထိုးၿပီး အျပန္မွာ ဦးၾကီးက ငါ့တူၾကီး ဘာစားခ်င္လည္းဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ပန္းကဘာက ေရခဲမုန္႔ စားခ်င္တယ္လည္း ဆိုေရာ လိုက္ပို႔ၿပီး အ၀ေကြ်းတာပဲ။ (အဲဒီတုန္းက မန္းေလးမွာ ပန္းကဘာက ေရခဲမုန္႔မွာ နာမည္ အၾကီးဆံုးပဲ) အိမ္ၾကရင္ ဘယ္သူ႔မွမေျပာဘူး။ ျပန္လာေတာ့ ေနမေကာင္းတဲ့သူ ေရခဲမုန္႔စားေတာ့ ဖ်ားတာေပါ့။ ေနာက္ေန႔ အဖ်ားျပန္တက္ ေဆးခန္းထပ္သြား၊ အျပန္ေရခဲမုန္႔စား ေနာက္ေန႔ထပ္ဖ်ား နဲ႔ ဂ်ာေအး သူ႔အေမရိုက္ေနတာ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ သူလည္း ေၾကာက္လာၿပီး ငါ့တူၾကီး တစ္ျခားဟာစားခ်င္စား ေရခဲမုန္႔မစားနဲ႔ေတာ့ ေတာ္ၾကာ မင္းမိန္မယူတာ ငါမျမင္လိုက္ရပဲ ေနလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး မေကြ်းေတာ့ဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ မူၾကိဳတုန္းက ေက်ာင္းလုိက္ပို႔ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လာၾကိဳရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူပဲလိုက္ပို႔ လာၾကိဳတာ မ်ားတယ္။ သူနဲ႔ဆိုရင္ ေက်ာင္းနားေလးေရာက္ေတာ့မွ မုန္႔စားခ်င္ေသးတယ္ဆိုၿပီး ရစ္ရင္လည္း လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေက်ာင္းကို ေစာေစာ မသြားခ်င္ေသးလို႔ ေလွ်ာက္သြားခိုင္းတာ။ တစ္ျခားသူဆို လုိက္မပို႔ဘူး။ အျပန္ဆိုလည္း ဦးၾကီး အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူး ဆိုရင္ ရပ္ကြက္ကို စက္ဘီးၾကီးနဲ႔ ပတ္ၿပီး နင္းခိုင္းေသးတာ။ ကြ်န္ေတာ္တင္ ရစ္တာ မဟုတ္ဘူး ကိုကယ္လည္း သူ႔ကို ရစ္တာပဲ။ အခုမွ ျပန္ေတြးၾကည္႔တာ ေနပူပူ ၾကဲၾကဲ ၾကီးထဲမွာ စက္ဘီးနင္းရတာ သက္သာမွာမဟုတ္ဘူး။ သူစိတ္ရွဳပ္လာရင္ ေျပာတတ္တဲ့ စကားက "အေတာ္ေကာက္ရုိးေပြ႕တဲ့ေကာင္" တဲ့။

အခု ၾကီးမွသိတာ သူက လူပ်ိဳၾကီး ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္တာ အေတာ္စြံဆိုပဲ။

သတိရသမွ် ႏွင့္ ၾကားဖူးနား၀ (၅)

ကြ်န္ေတာ့ ဘဖိုး

ဘဖိုးအေၾကာင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဘဖိုးက ကြ်န္ေတာ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ အရမ္းလည္း အလိုလိုက္တယ္။ တစ္ဦးေမတာတစ္ဦးမွာ ဆိုသလိုေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဘဖိုးကို မ်က္ေစ့ေအာက္က အေပ်ာက္မခံဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ရစ္သမွ် အခံရဆံုးက ဘဖိုးပဲ။ ေဖေဖေတာင္ အဲဒီေလာက္ မခံရဖူးဘူး။

ဘဖိုး သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း လူေပ်ာ္ၾကီးေတြ။ အရင္တုန္းက ေစ်းခ်ိဳနားေလးမွာ မုတ္ဆိတ္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ဆိုတာ ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ဆံုေနၾက။ အဲဒီဆိုင္မွာက ေကာင္တာထိုင္တာ ဆာရီၾကီးနဲ႔ ကုလားမ မဲမဲ၀၀ၾကီး ကထိုင္တယ္။ ဘဖိုးနဲ႔ ပါသြားတိုင္း ကေလးဆိုေတာ့ ခ်စ္လို႔ေနမွာေပါ့ ဟိုမုန္႔ေကြ်း ဒီမုန္႔ေကြ်းလုပ္ေနတာ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ဘဖိုးသူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္ အဲဒီေကာင္တာထိုင္ေနတဲ့ ကုလားမၾကီးက မင္းဘဖိုးရဲ႕ ငယ္ရည္းစား အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကို ဖားေနတာ လို႔၀ိုင္းေျပာၾကေရာ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔ ဘယ္လုိပဲ ျငင္းျငင္း သူတို႔က အတင္း၀ိုင္းစၾကေတာ့ ကေလးဆိုေတာ့ တကယ္မွတ္သြားၿပီး အဲဒီေနာက္ကစလို႔ ဘဖိုးကို အဲဒီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မထုိင္ခိုင္းေတာ့ဘူး။

ဘဖိုးခမ်ာလည္း ဘယ္လိုမွ ရွင္းမရတဲ့အဆံုး ကြ်န္ေတာ့အလိုကို လိုက္ၿပီး အဲဒီဆိုင္ကို ေနာက္သြားမထိုင္ေတာ့တာ သူဆံုးသြားတဲ့ အထိပဲ။ အဲေလာက္ထိ ရစ္တာ။ ေျပာလို႔သာေျပာတာ အဲဒီဆိုင္က ပဲဟင္း ဆိတ္သားေၾကာ္ နဲ႔ ဒံေပါက္၊ အုန္းထမင္း အရမ္းေကာင္းတယ္။

( ေျပာရင္းဆိုရင္း အုန္းထမင္းေတာင္ စားခ်င္လာၿပီ။ )

သတိရသမွ် ႏွင့္ ၾကားဖူးနား၀ (၄)

ကြ်န္ေတာ့ အဖိုး နဲ႔ အဖြား

ငယ္ငယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္က မိဘနဲ႔ အတူတူေနရတဲ့ အခ်ိန္ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ မိဘေတြက စီးပြားေရးပဲ ကုန္းရုန္းလုပ္ေနၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို သူမ်ားေတြက ထိန္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ အကို နဲ႔က အတူတူ မေနရဘူး။ အကိုက မိဘေတြနဲ႔ အတူတူေနတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က အဖိုးအဖြားနဲ႔ ေနတယ္။ တစ္အိမ္စီ သပ္သပ္စီေနၾကတယ္။ (အဲဒီအေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္မွ)

ကြ်န္ေတာ္တို႔က အမ်ိဳးထဲမွာ ေျမးအၾကီးဆံုးေတြ ျဖစ္တာရယ္ ေနာက္ၿပီး ေျမးဦးေတြ ျဖစ္တာရယ္ေၾကာင့္ အဖုိးအဖြားက အေတာ္ေလးခ်စ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အမ်ားက အေဖ အေမ ေခၚေနၾကဆိုေတာ့ အဖုိးအဖြားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က အေဖ အေမ လို႔ပဲ ေခၚပါတယ္။ တစ္ျခားေျမးေတြ ရမွ ဖိုးဖုိးၾကီး ဖြားဖြားၾကီး တို႔ေခၚၾကတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကေတာ့ အခုအထိ အေဖ အေမပဲ ေခၚၾကတယ္။ အဖိုးကို ကြ်န္ေတာ္က အေဖ လို႔ေခၚသလို ဘဖိုး ကြ်န္ေတာ္ ေခၚရာကစၿပီး တစ္မ်ိဳးလံုးက လိုက္ေခၚၾကတာ အခုထက္ထိ ဘဖိုးပဲ ေခၚၾကေတာ့တယ္။အေဖရင္း အေမရင္းကိုေတာ့ ေဖေဖ ေမေမပဲ ေခၚပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အဖုိးလက္ေပၚမွာပဲ အေဖအေမနဲ႔ ထက္ အဖုိးနဲ႔ ေနတဲ့အခ်ိန္က ပိုမ်ားတယ္။ အဖိုးနဲ႔ ဘယ္ကတည္းကစေနသလဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေမြးၿပီး ၆လမျပည္႔ခင္ကစၿပီး အဖုိးနဲ႔ အတူတူေနပါတယ္။ ၇ရက္သားနဲ႔ ႏို႔ျပတ္ပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက စီးပြားေရးကိုပဲ အရမ္းလုပ္ေနေတာ့ ညဆို ကေလးႏုိးေနရင္ ငိုလို႔ အိပ္ေရးပ်က္မွာ စိုးလို႔ ဘဖိုးကေခၚသိပ္ရင္းနဲ႔ သူနဲ႔႔ပဲ ေနျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဘဖိုးသြားတဲ့ ေနရာတိုင္းကို လိုက္တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ သြားသြား မရရေအာင္ လုိက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္ေလာက္ အိပ္ခ်င္အိပ္ခ်င္ ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္နဲ႔ ဘဖိုးကားေမာင္းတဲ့ေဘးမွာ မွီၿပီး အိပ္ရင္းနဲ႔ လိုက္ပါတယ္။ အဖိုးအဖြားနဲ႔ ေနလို႔ အရမ္းအလုိလိုက္ မခံရပါဘူး။ ဆူတန္ဆူ ေငါက္တန္ေငါက္ ရိုက္တန္ရိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဆာ္ရင္ ဘဖိုးက လံုး၀မၾကိဳက္ပါဘူး။ အဖြားကေတာ့ အလိုလိုက္တန္ အလိုလိုက္ ေငါက္တန္ေငါက္ပါတယ္။

အဖိုးက စကားေျပာရင္ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေျပာတတ္တယ္။ သေဘာေကာင္းသေလာက္ ေဒါသလည္း ၾကီးတယ္။ သူမ်ားအေပၚလည္း စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းရွိတယ္။ အဖြားကေတာ့ ေအးေအးလူလူပဲ။ အခုအခ်ိန္အထိ တျခားအဖြားၾကီးေတြလို ဇီဇာ မေၾကာင္တတ္ဘူး။ ဟိတ္ဟန္လည္း မရွိဘူး။ ရိုးရိုး ေအးေအးၾကီး။ ဒီအဖိုးအဖြား ႏွစ္ေယာက္လံုးက အေမ့ဘက္က အေဖနဲ႔ အေမ။ အေဖ့ဘက္က မိဘေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ အလွမ္းေ၀းတယ္။ အေဖ့ဘက္က အဖိုးအဖြားထက္ အေမ့ဘက္က အဖိုးအဖြားကို ပိုခင္တယ္။ ဘဖိုးကေတာ့ ၂၀၀၀ တုန္းက လူၾကီးေရာဂါနဲ႔ ဆံုးသြားၿပီီ ခုဆို ၉ႏွစ္ေတာင္ ရွိၿပီ။ အေမ(အဖြား) ကေတာ့ အခုထက္ထိ က်န္းက်န္းမာမာ နဲ႔ အရင္အတိုင္းပဲ။အဖြားက တစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္ၿပီး၊ အဖိုးကေတာ့ ေမာင္ႏွမ၇ေယာက္ ရွိပါတယ္။ အဖြားက မန္းေလးဇာတိ ျဖစ္ၿပီး အဖိုးအမ်ိဳးေတြက အရင္က အေရွ႕ေတာလို႔ေခၚတဲ့ အခု ၆၂လမ္းဘက္မွာ ေနၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ရြာေပါ့။ နာမည္က "တံျမက္စည္းစု" တဲ့ ။

သတိရသမွ် ႏွင့္ ၾကားဖူးနား၀ (၃)

ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔ အရူး

အရူးလို႔ ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေခၚၾကေပမဲ့ လူၾကီးေတြကေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့လူ လို႔ေခၚရတယ္။ အရူးဆိုတာ ရိုင္းတယ္လို႔ သင္ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ ဘ၀မွာ အမွတ္ထင္ထင္ ရွိေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ အရူး ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ္ ၆ႏွစ္သား ၇ႏွစ္သားေလာက္က ေတြ႔ဖူးတဲ့ တကယ့္အရူးျဖစ္ၿပီး။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ တကယ္မရူးပဲ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္လုပ္တတ္လြန္းလို႔ အရူးလို႔ နာမည္တြင္သြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တိုင္းေက်ာ္(ခ)အရူးပါ။

ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက အရူးဆိုတာ နီးနီးကပ္ကပ္ အေရာတ၀င္ မေနရဘူးဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အသက္နဲ႔ ရင္းၿပီး ၿပသြားခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က ညေန ေနေအးရင္ လူၾကီးေတြကအစ အိမ္အျပင္ထြက္ထိုင္ ေလ့ရွိၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ကေလးေတြလည္း အျပင္မွာ ေဆာ့ၾကတာေပါ့။ တစ္ေန႔ အဲလိုေဆာ့ေနၾကရင္း ေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရပ္က မဟုတ္တဲ့ ဘယ္ကမွန္းလည္း မသိတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေတြ အေနနဲ႕ကေတာ့ အရူးဆိုတာ မဆန္းသလိုပဲ ေနေနၾကတယ္။ ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိၾကဘူး။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရပ္ထဲမွာ အဲဒီလို စိတ္မေကာင္းတဲ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔နာမည္က ဦးစိန္တင္ တဲ့။ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဘိုးစိန္တင္လို႔ေခၚတယ္။ လူၾကီးက သေဘာေကာင္းတယ္။ တစ္ရက္ကြက္လံုးမွာ သူ မကူညီေပးဘူးတဲ့ အိမ္ မရွိဘူး။ အားလံုးကို လိုက္ကူညီတယ္။ ရပ္ကြက္က ေကြ်းထားတယ္။ မီးကင္းေပၚမွာေနတယ္။ ကေလးေတြကို လိုက္ထိန္းေပးတယ္။

အဲဒီေတာ့ အရူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ အထူးအဆန္းကို မသတ္မွတ္ေတာ့ဘူး။ အဲလို မသတ္မွတ္ထားတဲ့အတြက္ ဒီတိုင္းဖာသိဖာသာေနရင္းက အဲဒီအရူးက သူ႔ဟာသူထိုင္ေနရင္းကေန ေဘးမွာ အနီးကပ္ဆံုးရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေျခေထာက္ကေန ကိုင္ၿပီး ဓာတ္တိုင္နဲ႔ ရိုက္ပစ္လိုက္တာ ႏွစ္ခ်က္ရိုက္မိၿပီး အသက္ထြက္သြားေရာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွ႔တင္ပဲျဖစ္သြားတာ လူၾကီးေတြကလည္း ေၾကာင္သြားၿပီး ငိုင္ေနတုန္း ျဖစ္သြားတာ။ ေနာက္မွ သတိရလို႔၀ိုင္းေအာ္ၾကေတာ့ ကေလးက အသက္မရွိေတာ့ဘူး။ အရူးလည္း ရပ္ကြက္က ၀ိုင္းေဆာ္ၾကေရာ။ ငယ္ေသးေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္ၾကလည္း မသိေပမဲ့ ေနာက္ေန႔ အသုဘမွာ ဘိုးစိန္တင္ၾကီး လိွမ့္ေနေအာင္ငိုတာကေတာ့ မွတ္မိေသးတယ္။ သူက ကေလးေတြကို ခ်စ္တာကိုး။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းကစၿပီး အရူးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္က ကေလးေတြ ေ၀းေ၀းကေရွာင္တာ အခုထက္ထိပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘိုးစိန္တင္ကိုေတာ့ ဘယ္ကေလးကမွ မမုန္းဘူး။ ခုေတာ့ ဘိုးစိန္တင္လည္း လူၾကီးေရာဂါနဲ႔ ဆံုးတာၾကာၿပီတဲ့ အဘြားေျပာျပတာ။

သတိရသမွ် ႏွင့္ ၾကားဖူးနား၀ (၂)

ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္လင္း

ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းေနေတာ့ အိမ္နဲ႕ မန္းေလးအေခၚ ႏွစ္ျပေလာက္ ေ၀းတဲ့ ေနရာက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ စတက္ရပါတယ္။ ေျခက်င္သြားရတာ မ်ားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အဘြား အလုပ္သမားေတြ က စက္ဘီးနဲ႔လိုက္ပို႔ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းအတူတူသြားတဲ့ ေက်ာ္လင္းဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ (လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က ျပန္ေတြ႔ေတာ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ ရၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့ မိသားစု ဘ၀ကို ေလွ်ာက္ေနၿပီ)။

တစ္ေန႔ ေက်ာင္းသြားတဲ့ လမ္းမွာ ဘုရားပြဲ တစ္ခုနဲ႔ ၾကံဳေရာ။ မန္းေလး ဘုရားပြဲတို႔ ထံုးစံအတိုင္း မွ်ားေပါက္တာတို႔ ဂလံုးဂလံုးတို႔ ပါတာေပါ့။ ေက်ာ္လင္းက စဆပ္ေဆာ့တာက ေဟ့ေကာင္ ေက်ာင္းျပန္ရင္ မွ်ား၀င္ေပါက္ရေအာင္တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ေလာင္းကစားမို႔ ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ လုပ္တာမဟုတ္ပဲ ရမ္ဘိုကားေတြ တရုတ္သိုင္းကားေတြ နင္ဂ်ာကားေတြ ၾကည္႔ၿပီး မွ်ားေပါက္ၾကည္႔ခ်င္ယံု သက္သက္ပဲ။ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းျပန္တာနဲ႔ ဘုရားပြဲ၀င္ၿပီး မွ်ားေပါက္ၾကတာေပါ့။ တစ္ခါမွလည္း မေပါက္ဘူးေတာ့ လက္စလက္နလည္း မရွိေသးေတာ့ တအားေပါက္ၾကတာေပါ့။ တစ္ခါေပါက္ရင္ မွ်ား၃ေခ်ာင္းေပါက္ရတယ္။ ပထမမွ်ား ကြ်န္ေတာ္ အရင္ စေပါက္တယ္။ ပစ္မွတ္ကို စိုက္တယ္ ဘာဂဏန္းမွန္းေတာ့ မသိဘူး ေပါက္ရတာကို ေပ်ာ္ေနတာ။ ေနာက္တစ္ခ်က္သူ ေပါက္တယ္ အတူတူပဲ ပစ္မွတ္စိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကို သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူေပါက္ရမလဲဆိုတာကို ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ဗိုလ္က်ားေသနတ္ဆြဲၿပီး ႏိုင္တဲ့သူေပါက္မယ္ဆိုၿပီး ဆြဲတာ သူႏိုင္ၿပီး သူေပါက္ရမယ့္ အလွည္႔က်တယ္။ အဲဒီမွာ ေနာက္ဆံုး မွ်ားလည္းျဖစ္ မာန္လည္းတက္ေနေတာ့ တအားေပါက္ထည္႔လိုက္တာ ပစ္မွတ္ကို မွ်ားေဘးတိုက္ မွန္ၿပီး ကန္ထြက္လာတဲ့ မွ်ားက ဆိုင္ရွင္ရဲ႕ ပုခံုးကို တည္႔တည္႔ ၀င္စိုက္ပါေလေရာ။ အခ်ိန္က ညေန ၄နာရီေလာက္ ေနကလည္း ပူပူ၊ ေသြးကရႊင္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ၿပီးေတာ့ သူ၀တ္ထားတာကလည္း စြပ္က်ယ္အျဖဴဆိုေတာ့ ေသြးက ျဖာကနဲ ထြက္လာတယ္။ အဲဒီမွာ ႏွစ္ေကာင္သား လွည္႔ကို မၾကည္႔ေတာ့ဘူး တန္းေနေအာင္ ေျပးၾကတာ။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေသြးထြက္ရင္ ေသတယ္ခ်ည္း ေတြးၾကတာ။ ၿပီးေတာ့ တကယ္တမ္းစိုက္တာက ပခံုး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထင္တာက လည္ပင္းဆိုေတာ့ သြားၿပီ ေသၿပီ လို႔ပဲေတြးၾကတာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႔ ညေနပိုင္းမွာပဲ ဘုရားပြဲထဲမွာ ဓားထိုးမွဳျဖစ္တယ္။ ထိုးမိတာက လည္ပင္း၊ ပြဲခ်င္းၿပီးေသတယ္တဲ့။ အဲဒါကို နားစြန္နားဖ်ားၾကားေရာ ႏွစ္ေကာင္သား ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းကို မသိဘူး။ ငါတို႔ေတာ့ လူသတ္မွဳျဖစ္ၿပီ ဆိုၿပီးေတာ့။ ဘုရားပြဲရွိတဲ့ လမ္းဘက္က မျပန္ရဲ၊ ဘုရားပြဲကလည္း ၄၊၅ ရက္ဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။

ေနာက္မွ အရဲစြန္႔ၿပီး သြားၾကည္႔ေတာ့မွ မွ်ားေပါက္တဲ့ ဆိုင္က ပိုင္ရွင္ကို မိန္႔မိန္႔ၾကီးျပန္ေတြ႔မွ ဟင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။ အဲဒီလူၾကီးလည္း သူ႔ဆိုင္နား လာတာနဲ႕ ဟဲ့ေကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ နင္တို႔ ဆိုင္နားမကပ္နဲ႔တဲ့။ ေပါက္ဖို႔ေနေနသာသာ ဆိုင္နားေတာင္ မသီရေတာ့ဘူး။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ေပ်ာ္ပါတယ္။ သူလည္း မေသဘူး ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဘုရားပြဲထဲ ေလွ်ာက္လည္နဲ႔ (ေၾကာက္ၿပီး ဘုရားပြဲထဲကို မလာရဲတာနဲ႔ အတိုးခ်ၿပီးလည္ၾကတယ္)။ အခုထိ မွတ္မွတ္ရရ ရွိတာက ညအိပ္ရင္းနဲ႔ လူသတ္မွဳနဲ႔ ေထာင္က်တယ္ခ်ည္း အိမ္မက္မက္တာ ႏွစ္ေယာက္လံုးပဲ။ ခု ေက်ာ္လင္းနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာၿပီးရယ္ရေသးတယ္။

ေၾသာ္ ေမ့လို႔ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၂ တန္းပဲ ရွိေသးတာ။

သတိရသမွ် ႏွင့္ ၾကားဖူးနား၀ (၁)

ခုတစ္ေလာ ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ အခုမွ ဘေလာ့ေလးကို ျပန္ၿပီး ဖုန္သုတ္ရေတာ့မွာပဲ။ ဓာတ္ပံု မရိုက္ျဖစ္တာလည္း အေတာ္ၾကာၿပီ။ မွတ္မွတ္ရရ ေနာက္ဆံုး ရိုက္ျဖစ္တာက စီးတီးေဟာ နားေလးမွာ လုပ္တဲ့ သၾကၤန္မွာ ေနာက္ဆံုး ရိုက္ခဲ့တာပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ လံုး၀ မရိုက္ပဲ ၄၊ ၅ လ ေလာက္နားၿပီး ျပန္ရိုက္တာ ရိုက္တဲ့ေန႔ပဲ လူကို ေရေလာင္းခံရတာ ကင္မရာကုိပါ ေရစိုသြားလို႔ ဘာမွ ထပ္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ ခုထိပဲ။ ပြဲၿပီးတဲ့ အထိကို ဆက္ရိုက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ကင္မရာ ဘာမွမျဖစ္လုိ႔။

ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြကို ဖိုရမ္မွာေတာ့ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ျပန္ေတြးၾကည္႔ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာလို႔။ ဒါဆို အခု စိတ္ညစ္ေနသလား ဆိုေတာ့လည္း စိတ္မညစ္ပါဘူး။ လူဆိုတာ ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ ေတာ္ရာမွာ ေနရ၏ ဆိုေတာ့ ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတာ အက်င့္ပါေနခဲ့ၿပီ။ စကားရွည္ေနတာနဲ႔ လိုရင္း မေရာက္ေတာ့ဘူး။

ဟိုးတစ္ေလာတုန္းက အဘြားနဲ႔ စကားေျပာေနရင္း အဘြားက မင္းငယ္ငယ္ကေလ ဆိုၿပီးေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေျပာေတာ့ အဲဒီထဲက တစ္ခ်ိဳ႔ကို ဒီမွာ ျပန္တင္ဖုိ႔ စိတ္ကူးရတာနဲ႔ တင္လိုက္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ကေလးတုန္းက အစားအေသာက္ ေသာင္းက်န္းတယ္လို႔ ေျပာရမလား (ဒါမွမဟုတ္) အတတ္ဆန္း ထြင္တယ္ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ တစ္ခုခုဆို စမ္းစားၾကည္႔ဖို႔ပဲ စဥ္းစားေနတာ။ ဒီေခတ္လို အနံ႕ေမႊးေမႊးနဲ႔ Lotion ေတြ ဘာေတြ ေပၚတာ ေနာက္က်သြားလုိ႔။ ႏို႔မို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအရြယ္ေလာက္ထိ သက္ဆိုးရွည္မယ္ မထင္ဘူး။ အဆိုးဆံုး စမ္းေသာက္ၾကည္႔ဖူးတာ ကားထဲထည္႔တဲ့ ဘရိတ္ဆီပဲ။ ငယ္ငယ္က အဖိ္ုးကကားထဲထည္႔တဲ့ ဘရိတ္ဆီေတြကို ငေပ်ာဖူး(ဘာလီပုလင္း) ပုလင္းနဲ႔ ထည့္ထည္႔ထားတတ္တယ္။ အေရာင္ကလည္း အနီေရာင္ဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဇီးေဖ်ာ္ရည္ ပုလင္းန႔ဲ တူတယ္။ အဖိုးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းသိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္မွီတဲ့ ေနရာ မထားဘူး။ တစ္ေန႔ သူ ဘရိတ္ဆီ ပုလင္း ေျပာင္းထည္႔ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္က သူ႔နားမွာ ေဆာ့ေနတာ။ အဖိုးက ပုလင္းတစ္လံုးထဲ ျဖည္႔ၿပီး ေအာက္မွာခဏ ခ်ထားတုံး အလစ္ကုိ ယူေမာ့လိုက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ ယူေမာ့ေမာ့ခ်င္း အဖိုးကလည္း မသကာၤလို႔ ပုလင္းကို လွမ္းဆြဲလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ပါးစပ္အျပည္႔ နဲ႔မဆံ့မၿပဲ တစ္ငံုငံုၿပီးသြားၿပီ။ ပါးစပ္ထဲေရာက္တာနဲ႔ ဆိုးလိုက္တဲ့ အနံ႔နဲ႔ အရသာၾကီးဗ်ာ ဘယ့္ႏွယ့္ၾကီးမွန္းကို မသိဘူး။ တစ္ခါတည္း မ်ိဳခ်မိတာပဲ။ အဖုိးဆိုတာ ေအာ္လိုက္တာ ပြက္ေလာကို ရိုက္သြားတာပဲ။ တစ္အိမ္လံုးဆိုတာ မိုးမီးေလာင္သလိုပဲ။ အကုန္လံုးကို ရွဳပ္ရွက္ခက္ကုန္တာ။ (ကြ်န္ေတာ့္အဖိုးက စိတ္ျမန္ကိုယ္ျမန္ၾကီး) အဲဒီတုန္းက မွတ္မိေသးတယ္ ေဆးခန္းက ဆရာ၀န္မေရာက္ခင္ (ေဆးခန္းက အိမ္နဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ သူလည္း ေဆးရုံက အျမန္ ျပန္လာတယ္) အဖြားက ကန္စြန္းရြက္ေတြ လား ဘာရြက္ေတြလဲ မသိဘူး အဆိပ္ေျပေအာင္ ဆိုၿပီး ေထာင္းၿပီးတိုက္၊ ေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ အန္ (ဆိုးလိုက္တဲ့ အရသာဗ်ာ ဘယ့္ႏွယ္ၾကီးမွန္း မသိဘူး စိမ္းရႊင္ရႊင္နဲ႔) ေနာက္ ဆရာ၀န္ေရာက္လာေတာ့ အန္ေဆးေတြလား မသိဘူးတိုက္တာ အန္လိုက္တာမွ မိုးကိုမႊန္ေနတာပဲ။ ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ထိကို ဗိုက္ေတြ ေအာင့္ၿပီး ဘာမွ ေကာင္းေကာင္းမစားႏိုင္တဲ့အထိပဲ။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ မွတ္ခ်က္ခ်တယ္ ၾကက္ဥရာ လုပ္လိုက္ရင္ ဒီလိုခ်ည္းပဲ တဲ့။ အဖိုးကေတာ့ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ့ ကိုမ်က္ေစ့ ေဒါက္ေထာက္ ၾကည္႔ေနေတာ့တာပဲ။ သက္ဆိုးမရွည္မွာ စုိးလို႔တဲ့ေလ။ အဲဒီေန႔က မဆီမဆိုင္ တစ္အိမ္လံုး ကို အဖိုးက ကေလာ္တုတ္တာနဲ႔ ပ်ာေလာင္ေတြ ခတ္ကုန္တာပဲ။အဲဒီလို အသည္းအသန္ျဖစ္ၿပီး လို႔ မွတ္ၿပီလားဆိုေတာ့လည္း ဗိုက္ေအာင့္တာ ေပ်ာက္ေတာ့ ျပန္ေသာင္းက်န္းတာပါပဲ။

၁၃၇၁ ျမန္မာ ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔

၁၃၇၁ ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္း မ်ားႏွင့္ျပည္႔စံုၿပီး လိုအင္ဆႏၵမ်ား တစ္လံုးတစ္၀တည္း ျပည္႔စံုပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္ .....

ႏွစ္ကူးသြားၿပီ ဘယ္လိုမွလည္း မေန ဘာမွလည္း မထူးျခား ဒီတိုင္းက ဒီတိုင္းပဲ
အရင္တုန္းကဆိုရင္ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးကို ကုန္မွာ စိုးေၾကာက္ေနမိတယ္။
သၾကၤန္တြင္း တစ္တြင္းလံုး ေလွ်ာက္လည္ျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မလည္ျဖစ္ရင္ တီး၀ိုင္းတီး ဒါနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ကုန္ကုန္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ့ လံုး၀ မလည္ျဖစ္ေတာ့တာ ခုဆို အေ၀းေရာက္ေနေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။
ဒါေပမဲ့ မန္းေလးသၾကၤန္ကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ဘယ္ႏိုင္ငံပဲ ေရာက္ေန ေရာက္ေန အေရာက္ျပန္ၾက၊ အားလံုး ျပန္ဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လြဲလို႔ ....
ေနာက္ႏွစ္ေတာ့ အနားလည္း ယူရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုရင္း ေရာက္ေအာင္ျပန္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။
ကိုင္း .... ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေလာဘေဇာ တိုက္လိုက္ပါဦး ေမာင္စတီဗင္ေရ .....

ျပန္ေရးေတာ့မယ္

Blog မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကီးကို ၾကာၿပီ .....
ခရီးေတြ တရစက္ ထြက္ေနတာရယ္ ......
ခရီးထြက္သေလာက္ ဓာတ္ပံုေတြ မရိုက္ျဖစ္တာရယ္ .......
ဓာတ္ပံုမရိုက္ျဖစ္သေလာက္ စာေရးဖို႔လည္း စိတ္မပါတာရယ္ ........
အားရင္လည္း ရိုက္ကူးေရး ဘက္ကို အားသန္ေနတာရယ္ ......
သူမ်ားကိစၥေတြ လိုက္ကူေပးေနတာရယ္ .......
ခုေတာ့ နည္းနည္းခ်င္း ျပန္ေရးမလို႔ ျပင္ေနပါၿပီ .....
Mood ရွိရင္ ရွိသလိုေပါ့ .....................
ခုတေလာ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေလာဘေဇာတိုက္ေနေလရဲ႕ ....

Congratulations

Congratulations
Kalvin & Rose
From 15-Feb-09 to Forever ....

ညီေလး

အရိုး အရြက္

ခုတေလာ ကာလာပံုေတြထက္ အျဖဴအမည္း ေတြကို ပိုၿပီး ရိုက္ရတာ အားရေနတယ္။ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ ေတာ့ ရိုက္စရာ Subject တျဖည္းျဖည္း ရွားရွားလာသလိုပဲ။ ဟိုဟာေလးရိုက္လိုက္ ဒီဟာေလးရိုက္လိုက္နဲ႔ ေနာက္ၿပီး ေမာ္ဒယ္ရိုက္ျပန္ေတာ့လည္း Online ေတာ့ မတင္ပါနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆိုေတာ့ တင္စရာကလည္း မရွိ။ Online တင္တယ္ဆိုတာကလည္း နည္းနည္းေတာ့ ေခါင္းၾကီးသား။ တခုခုဆို ကိုယ္ရိုက္ထားတာ ကိုယ္တာ၀န္ယူရနဲ႕ ဆိုေတာ့....
ေအးေအးလူလူ Object ေလးေတြ ပဲ အရင္အတိုင္း တင္တာပဲေကာင္းပါတယ္ေလ .....


Steven Alex

အသက္ ၄၀

အသက္ ၄၀.....
လူေတြ ေမးတယ္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ စားရမွာလည္း
ဟန္ေဆာင္ရၿပီ လူေတြမသိေအာင္
အၿပံဳးေလးနဲ႔ လိမ္ရၿပီ

ရာသီ (ရာသီေတြ) အခ်ိန္ေတြလည္း (အခ်ိန္ေတြလည္း)
ဒီလို တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ကူးေျပာင္းေလၿပီ စြန္႔ပစ္သြားခဲ့တာ အခ်ိန္ၾကာၿပီး
စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ငယ္ခ်စ္ဦးေရ

အစဥ္သာ ရင္မွာ အၿမဲသာ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး အခ်စ္ေမတၱာေတြ
ယံုႏိုင္မလားေနာ္ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုးေရ ဒီအခ်ိန္ထိ မင္းမွမင္းပဲ အခ်စ္ေရ

ဒီအခ်ိန္ (ဒီလိုအခ်ိန္) ဒီဇင္ဘာ ငါ ႏွင္းမ်ားၾကား လြမ္းမိပါသည္
မင္းလည္း ဘ၀သစ္မွာ အေျခက်ၿပီး
သားသားမီးမီးနဲ႔ ေပ်ာ္ေလာက္ၿပီ
...............
...............
...............

Steven Alex .......ဒီဇင္ဘာ မနက္ခင္းတစ္ခုသို႔ .........

31 Vs 21

ဒီပံုက ရိုက္ထားတာေတာ့ ၾကာၿပီ July လရဲ႕ ရက္တစ္ရက္ကပါ။ ေမြးေန႔ကိတ္ကို ဖေယာင္းတိုင္မီး အလင္း တစ္ခုတည္းနဲ႔ ရိုက္ထားတာပါ။ နာမည္က 31 Vs 21 တဲ့ ......

StevenAlex

မြန္းၾကပ္ျခင္း

ပံုေတြ မတင္ျဖစ္တာ အေတာ့္ကို ၾကာသြားၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ခရီးေတြလည္း တရစက္ သြားေနရလုိ႔ ဘေလာ့ ကို နည္းနည္း ပစ္ထားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ကိုေရာက္ေရာက္ ေန႔တိုင္းေတာ့ ၀င္ၾကည္႔ျဖစ္ပါတယ္။

မြန္းၾကပ္ျခင္း လို႔ ေပးထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နာမည္ကို သိပ္ေတာ့ မၾကိဳက္ဘူး။
တကယ္လို႔ သင္သာဆိုရင္ ဘယ္လိုနာမည္ေပးမလဲ။

StevenAlex

ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္

စိတ္ၾကိဳက္ ရိုက္လို႔ ရတဲ့ Model ေတြနဲ႔ ရိုက္ထားတာပါ။
စိတ္တိုစရာမရွိဘူး၊ စိတ္ရွည္စရာလည္း မလိုဘူး၊ လိုသလိုလည္း ခိုင္းလို႔ရတယ္
ကဲ ..... ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ။



Steven Alex

ေလာကႏွင့္ ရင္ဆိုင္ျခင္း

ဇရက္ ေပါက္စေလးတစ္ေကာင္ ....
သူလည္း ကိုယ့္လိုပဲ ေလာကၾကီးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရဦးမယ္ ....
လမ္းေတြ ေဖာက္ရမယ္ လမ္းေတြေလွ်ာက္ရမယ္ ....
လမ္းေတြ ေပါက္ဦးမယ္ လမ္းေတြ ေပ်ာက္ဦးမယ္ ....
ငါလည္း မင္းလိုပဲ ေလွ်ာက္လို႔ မၿပီးေသးဘူး ....
ေစာတာနဲ႔ နည္းနည္းေလး ေနာက္က်တာပဲ ကြာပါတယ္ ....
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမယ္ ....

1/530s
F/6.5
ISO 200
Steven Alex

English VS Singalish

ဒီေန႔ေတာ့ နည္းနည္းေလးစိတ္ေပါက္ေနလို႔ စာဖတ္ရင္း ေလွ်ာက္ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ တစ္ခါတုန္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို ပို႔ေပးဖူးတဲ့ English နဲ႔ Singlish ဆိုတာေလးကို သြားေတြ႔တယ္။ စင္ကာပူကို လာမယ့္သူေတြ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႕ ေတြ႔ရမယ့္ Singlish အစစ္ပါခဗ်ာ။ မယံုရင္ စလံုးမွာ ရွိတဲ့ သူေတြကိုသာ ေမးၾကည္႔ေပေတာ့။ ဖတ္ၿပီး ရွိၿပီးသား English ေတြ ပ်က္သြားရင္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးေနာ္ ......

WHEN GIVING A CUSTOMER BAD NEWS
Britons: I'm sorry, Sir, but we don't seem to have the sweater you
want in your size, but if you give me a moment, I can call the other
outlets for you.
Singaporeans: No Stock.

RETURNING A CALL
Britons: Hello, this is John Smith. Did anyone call me a few moments ago?
Singaporeans: Hello, u call me ah?

ASKING SOMEONE TO MAKE WAY
Britons: Excuse me, I'd like to get by. Would you please make way?
Singaporeans: S-kews me

WHEN SOMEONE OFFERS TO PAY
Britons: Hey, put your wallet away, this drink is on me.
Singaporeans: No-need, lah.

WHEN ASKING FOR PERMISSION
Britons: Excuse me, but do you think it would be possible for me to
entre through this door?
Singaporeans: (pointing the door) can ar?

WHEN ENTERTAINING
Britons: Please make yourself right at home.
Singaporeans: Don't be shy, lah!

WHEN DOUBTING SOMEONE
Britons: I don't recall you giving me the money.
Singaporeans: Where got?

WHEN DECLINING AN OFFER
Britons: I'd prefer not to do that, if you don't mind.
Singaporeans: Don't want la...

IN DISAGREEING ON A TOPIC OF DISCUSSION
Britons: Err. Tom, I have to stop you there. I understand where you're
coming from, but I really have to disagree with what you said about the issue.
Singaporeans: You mad, ah?

WHEN ASKING SOMEONE TO LOWER THEIR VOICE.
Britons: Excuse me, but could you please ! lower your voice, I'm
trying to concentrate over here.
Singaporeans: Shut up lah!

WHEN ASKING SOMEONE IF HE/SHE KNOWS YOU.
Britons: Excuse me, but I noticed you staring at me for some time.. Do
I know you?
Singaporeans: See what, see what?

WHEN ASSESSING A TIGHT SITUATION.
Britons: We seem to be in a bit of a predicament at the moment.
Singaporeans: Die-lah!!

WHEN TRYING TO FIND OUT WHAT HAD HAPPENED
Britons: Will someone tell me what has just happened?
Singaporeans: Wat happen, why like that....

WHEN SOME ONE DID SOMETHING WRONG
Britons: This isn't the way to do it here let me show you,
Singaporeans: like that also don't know how to do!!!!

Britons : Do your best
Singaporeans : Do do must die

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
StevenAlex

Singaporean Jokes

ဒီေန႔ေတာ့ ဆားခ်က္တယ္ပဲ သေဘာထားထား Mail ထဲက ရတဲ့ ဟာသေလးေတြ တင္လိုက္ဦးမယ္။ ဒီထဲမွာ ပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္အတိုင္း လုပ္တတ္ေျပာတတ္တဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြ ရွိေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ အတြက္ကေတာ့ သူတို႔ကို မ်က္ေစ့ထဲ တန္းျမင္လာတာပဲ။ ရယ္ရရင္ ကြ်န္ေတာ့ ကိုေျပာပါ။ မရယ္ရရင္ ကြ်န္ေတာ့ ဆီ တကူးတက ပို႔တဲ့ သူကိုသာ က်ိန္ဆဲၾကေပေရာ့ ...... :P

Why did Ah Beng go to a movie with his 18 friends?
Because below 18 not allowed Lah !

------------------------------------------------------------- :D

Ah Beng wants to buy a TV set. He goes to a shop.
Ah Beng : "Do you have color TV ?"
Salesgirl : "Yes !"
Ah Beng : "Give me a green one, please "

------------------------------------------------------------- :D

Ah Beng is filling up an application form for a job. He supplied the information for the columns on Name, Age, Address etc. Then he comes to column on "Salary Expected", but he is not sure
of the question. After much thought, he writes " Yes "

------------------------------------------------------------- :D

Ah Beng goes to a store and sees a shiny object.
Ah Beng : "What is that shiny object ?"
Salesgirl : "That is a thermos flask."
Ah Beng : "What does it do ?"
Salesgirl : "It keeps hot things hot and cold things cold"
Ah Beng : "I'll buy it"
The next day, Ah Beng goes to work with his thermo flask
Boss : "What is that shiny object ?"
Ah Beng : "It's a thermos flask."
Boss : "What does it do ?"
Ah Beng : "It keeps hot things hot and cold things cold"
Boss : "What do you have in it !?"
Ah Beng : "Two cups of coffee and one cup of ice cream"

------------------------------------------------------------- :D

After taking photocopies of documents, Ah Beng always compares it with the original for spelling mistakes.

------------------------------------------------------------ :D

Ah Beng always smiles during lightning storms because he thinks his picture is being taken.

------------------------------------------------------------- :D

Why can't Ah Beng dial 911?
Because he can't find the number 11(eleven) on the phone.

------------------------------------------------------------- :D

Ah Beng had just bought a new computer and was using it. When he encountered some problems, he decided to use the 'Help' command after some tries. Soon after, he became very irritated and called the computer retailer for support.
Ah Beng : "I press the 'F1' key for help lah, but it's been over half an hour and still nobody come and help me Lah ?!"

------------------------------------------------------------- :D

Ah Beng with two red ears went to his doctor.
The doctor asked him what had happened to his ears and he answered, "I was ironing a shirt and the phone ring, lah - but instead of picking up the phone, I accidentally picked up the iron and stuck it to my ear, lah"
"Oh dear !" the doctor exclaimed in disbelief. "But .. what happened to the other ear ?"
Ah Beng answered : "That stupid dumbo called back, lah !!!!"

------------------------------------------------------------- :D

Ah Beng talk to a long-distance telephone operator.
Ah Beng: "COULD YOU PLEASE TELL ME THE TIME DIFFERENCE BETWEEN Taipei
AND LAS VEGAS ?"
Operator: "JUST A MINUTE..."
Ah Beng : "THANK YOU lah" AND PUTS DOWN THE PHONE.

------------------------------------------------------------- :D

After completing a jigsaw puzzle he'd been working on for quite some time, Ah Beng proudly shows off the finished puzzle to a friend.
"It took me 5 mths to complete it", Ah Beng brags.
"FIVE MONTHS ? THAT'S TOO LONG", the friend exclaims.
"YOU ARE A FOOL." Ah Beng replies, "SEE THIS BOX, IT IS WRITTEN FOR 4-7 YRS".

------------------------------------------------------------- :D

At a bar in New York , the man to Ah Beng's left tells the bartender,
"JOHNNIE WALKER, SINGLE"
and his companion says, "JACK DANIELS, SINGLE".
The bartender approaches Ah Beng and asks, "AND YOU, SIR ?"
Ah Beng replies : "Tan Ah Beng, MARRIED lah"

------------------------------------------------------------- :D
Ah Beng's ကုိ wiki ထဲမေတာ့ ဒီလိုဖြင့္ဆိုထားျပန္တယ္
"Ah Beng is a term commonly given to a member of a group of young Chinese men in Southeast Asia, particularly Singapore and Malaysia. These Chinese men, whose age range from their early teens to late 20s, usually centralise in the busier and more developed cities in the region, but are usually seen as originating from smaller or more rural towns. Ah Bengs typically speak local slang, which is Hokkien or Cantonese mixed with English and Malay, such as Manglish or Singlish. "
ကဲ ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ စလံုးေတြနဲ႔ ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည္႔ေပါ့ ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတာ။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
StevenAlex

ကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ ကိုယ့္အၾကာင္း

ခုတေလာ ဘေလာ့ ကို မေရးပဲ ပစ္ထားတာ ၾကာၿပီ။ ခရီးထြက္ၿပီး ခရီးက ျပန္ေရာက္တာေတာင္ မေရးျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ေတြ ဇယ္ဆက္သလို လုပ္ေနရတာနဲ႔ ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း လူက Charging Down ေနၿပီ။ ဘေလာ့ကိုေတာ့ ဖြင့္ ၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ မေရးျဖစ္ေပမဲ့ ပံုမွန္၀င္ဖတ္ေနတဲ့၊ ၀င္ၾကည္႔ေနတဲ့ သူေတြကို ေတြ႔ရျပန္ေတာ့ အားနာသလိုလုိ ဘာလိုလိုနဲ႔။ ေနာက္ၿပီး ဓာတ္ပံုကလည္း ခုတေလာ မရိုက္ျဖစ္ဘူးဆိုေတာ့ တင္စရာက မရွိ။ သူမ်ားေတြလိုလည္း စာကို ဟုတ္တိပတ္တိ မေရးတတ္နဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘာမွကို ဆက္မတင္ျဖစ္ပဲ ရပ္ထားလိုက္ရတာၾကာေပါ့။ ကဲ ဒီေန႔ ျပန္ေရးမယ္ ဆိုေတာ့ ဘာေရးရမွန္း မသိေတာ့ မီးငယ္ Tag ထားတာ သတိရလို႔ အဲဒါကိုပဲ ေရးလုိက္ေတာ့မယ္။ Tag ထားတာ ၾကာလွၿပီ ခုမွေရးလို႔ Tag တဲ့သူေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ေရာေပါ့။

ကိုယ့္ရဲ႕နာမည္ .................................. Steven, Steven Alex
အေပါင္းအသင္းေတြက ဒီလိုေခၚတယ္ ..................... ေက်ာင္းဆရာ, ညီေလး, ဘိုးေတာ္
ဒီမွာေနတယ္ ..................................... ျခေသၤ့ကြ်န္း
အေရာင္ ........................................ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ကန္႔လန္႔မခံတဲ့ အေရာင္ အားလံုး
အ၀တ္အစားဆိုရင္ ..................................... ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အလိုက္သင့္သလိုပဲ
အစားအစာ ........................................ အေဖက ဂ်ီးမမ်ားတတ္ေအာင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္ထားလို႔ မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာ ရွားတယ္။
မၾကိဳက္ဆံုးအစားအစာ ............................... ေခ်ာကလက္၊ အိုဗာတင္း၊ မိုင္လို (လံုး၀ပဲ)
သီခ်င္းဆိုရင္ ................................. ဂီတအားလံုး
စာေရးဆရာ ................................... အားလံုး
စာအုပ္ ......................................... အားလံုး
၀ါသနာ ......................................... ဓာတ္ပံုရိုက္ျခင္း၊ ဂစ္တာတီး၊ ကီးဘုတ္တီး
အေလးစားဆံုးသူေတြက ....................................... အေဖ နဲ႔ အေမ (ကြ်န္ေတာ့အတြက္ေတာ့ စံျပပဲ)
အခ်စ္ဆိုတာ ....................................... ေလာဘေဇာတိုက္ေနတာနဲ႔ မသိလိုက္ဘူး
အမုန္းဆိုတာ ...................................... မႏွစ္ၿမိဳ႕ျခင္း
ဘ၀ဆိုတာ ........................................ ဘ၀ပဲ (ရုန္းကန္ လွဳပ္ရွား မေနမနားဆိုသလိုေပါ့)
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ....................................... ဆိုးတူေကာင္းဘက္
လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္ ........................................ " စိတ္ထားေကာင္းဖို႔ အဓိက၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေစတနာနဲ႔လုပ္ "
အေျပာခ်င္ဆံုးစကား တစ္ခြန္း ..................................... " ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ဓာတ္မက်နဲ႔ "

ေရးေနရင္းနဲ႔ကို ေမ့ကုန္လို႔ မီးငယ္ကို တစ္ေခါက္ ျပန္ေမးရတယ္။ ခုေတာ့ ေရးၿပီးၿပီ။ မီးငယ္ဂ်ီမတိုက္နဲ႔ေတာ့။

Steven Alex